ก้านกล้วย

ก้านกล้วย

การ์ตูนเรื่อง “ก้านกล้วย” พ่อปัน ปัน ได้ดูไปแล้วมากกว่า 2 ครั้งครับ ตอนแรกๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะว่าดูคนเดียวจนเมื่อวันที่ 28 ก.พ. 53 ที่ผ่านมาครับ ได้ดู “ก้านกล้วย” อีกครั้งหนึ่งโดยครั้งนี้ได้ดูร่วมกับลูกชายก็น้องปัน ปัน แล้วก็เด็กๆ อีกประมาณ 3-4 คนครับ

ในมุมมองของผู้ใหญ่ไม่ได้คิดอะไรมากนัดแต่ว่าเด็กนี่สิครับ เค้ามีจินตนาการร่วมไปด้วยกับเรื่องนี้ โดยเฉพาะน้องปัน ปัน ที่ผมสังเกตุได้จะทำทางเหมือนช้าง เมื่อถามว่า “ช้างกินอาหารอย่างไร” หรือว่า “ช้างร้องอย่างไร” น้องปัน ปัน ก็จะทำท่าทางได้อย่างถูกต้อง และร้องเสียงคล้ายๆช้างร้อง ซึ่งอาจจะเหมือนหรือไม่เหมือนก็ได้ครับ
สำหรับน้องปัน ปัน ไม่ได้ดู “ก้านกล้วย” เพียงครั้งเดียวเพราะจะแอบวิ่งไปบ้านเพื่อนๆเค้าประจำ เมื่อบ้านนั้นเปิดหนังเรื่อง “ก้านกล้วย” ผมเลยมานึกขึ้นได้ว่าทำน้องปัน ปัน ถึงได้จดจำท่าทางของช้างได้โดยจำเอกลักษณ์ ของช้างได้ครับ

ก้านกล้วย

อีกหนึ่งเหตุผลที่พ่อปัน ปันคงจะนำมาพูดไม่ได้คือเวลามีช้างเร่ร่อนมาแถวๆ ถนนน้องปัน ปัน ก็จะวิ่งให้พาออกไปดูและบ้างครั้งก็ทันมั่ง ไม่ทันมั่ง บ้างครั้งก็ได้ซื้ออาหารให้ช้างกินด้วย (ซึ่งอาจจะไม่ค่อยถูกเรื่องนัก) ก็เลยจดจำท่าทางของช้างได้อย่างแม่นยำ

ก้านกล้วย

ในความคิดของพ่อปัน ปัน “ก้านกล้วย” เป็นหนังที่น่าซื้อเก็บครับเพราะอย่างน้อยๆ เราก็สนับสนุนคนไทยครับ พ่อปัน ปัน ก็เป็นอีกคนครับที่จะเก็บไว้ให้น้องปัน ปัน ดูในวันหลังครับ เพราะนอกจาก “ก้านกล้วย” จะสนุกสนานแล้วยังมีการสอนสอดแทรกไว้ในเนื้อเรื่องด้วย ไม่ว่าจะเป็น เรื่องของความรัก , ความอดทน , ความกล้าหาญ หรือเรื่องอื่นๆ

ก้านกล้วย

เป็นหนังอีก 1 เรื่องที่น่าเก็บครับ (พ่อปัน ปัน ไม่มีส่วนได้เสียนะครับ) สำหรับ “ก้านกล้วย” ทั้งภาค 1 และภาค 2 บ้างครั้งผู้ใหญ่อย่างพ่อปัน ปัน อยากดูการ์ตูนอย่างเด็กๆ ก็นำมาเปิดดูได้ครับ หรือว่าบ้างครั้งเราดูการ์ตูนกลับลูกๆ ของเราก็เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งนะครับ ในสภาพสังคมปัจจุบันครับ