ก้านกล้วย

การ์ตูนเรื่อง “ก้านกล้วย” พ่อปัน ปัน ได้ดูไปแล้วมากกว่า 2 ครั้งครับ ตอนแรกๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะว่าดูคนเดียวจนเมื่อวันที่ 28 ก.พ. 53 ที่ผ่านมาครับ ได้ดู “ก้านกล้วย” อีกครั้งหนึ่งโดยครั้งนี้ได้ดูร่วมกับลูกชายก็น้องปัน ปัน แล้วก็เด็กๆ อีกประมาณ 3-4 คนครับ

ในมุมมองของผู้ใหญ่ไม่ได้คิดอะไรมากนัดแต่ว่าเด็กนี่สิครับ เค้ามีจินตนาการร่วมไปด้วยกับเรื่องนี้ โดยเฉพาะน้องปัน ปัน ที่ผมสังเกตุได้จะทำทางเหมือนช้าง เมื่อถามว่า “ช้างกินอาหารอย่างไร” หรือว่า “ช้างร้องอย่างไร” น้องปัน ปัน ก็จะทำท่าทางได้อย่างถูกต้อง และร้องเสียงคล้ายๆช้างร้อง ซึ่งอาจจะเหมือนหรือไม่เหมือนก็ได้ครับ
สำหรับน้องปัน ปัน ไม่ได้ดู “ก้านกล้วย” เพียงครั้งเดียวเพราะจะแอบวิ่งไปบ้านเพื่อนๆเค้าประจำ เมื่อบ้านนั้นเปิดหนังเรื่อง “ก้านกล้วย” ผมเลยมานึกขึ้นได้ว่าทำน้องปัน ปัน ถึงได้จดจำท่าทางของช้างได้โดยจำเอกลักษณ์ ของช้างได้ครับ

อีกหนึ่งเหตุผลที่พ่อปัน ปันคงจะนำมาพูดไม่ได้คือเวลามีช้างเร่ร่อนมาแถวๆ ถนนน้องปัน ปัน ก็จะวิ่งให้พาออกไปดูและบ้างครั้งก็ทันมั่ง ไม่ทันมั่ง บ้างครั้งก็ได้ซื้ออาหารให้ช้างกินด้วย (ซึ่งอาจจะไม่ค่อยถูกเรื่องนัก) ก็เลยจดจำท่าทางของช้างได้อย่างแม่นยำ

ในความคิดของพ่อปัน ปัน “ก้านกล้วย” เป็นหนังที่น่าซื้อเก็บครับเพราะอย่างน้อยๆ เราก็สนับสนุนคนไทยครับ พ่อปัน ปัน ก็เป็นอีกคนครับที่จะเก็บไว้ให้น้องปัน ปัน ดูในวันหลังครับ เพราะนอกจาก “ก้านกล้วย” จะสนุกสนานแล้วยังมีการสอนสอดแทรกไว้ในเนื้อเรื่องด้วย ไม่ว่าจะเป็น เรื่องของความรัก , ความอดทน , ความกล้าหาญ หรือเรื่องอื่นๆ

เป็นหนังอีก 1 เรื่องที่น่าเก็บครับ (พ่อปัน ปัน ไม่มีส่วนได้เสียนะครับ) สำหรับ “ก้านกล้วย” ทั้งภาค 1 และภาค 2 บ้างครั้งผู้ใหญ่อย่างพ่อปัน ปัน อยากดูการ์ตูนอย่างเด็กๆ ก็นำมาเปิดดูได้ครับ หรือว่าบ้างครั้งเราดูการ์ตูนกลับลูกๆ ของเราก็เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่งนะครับ ในสภาพสังคมปัจจุบันครับ