รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี

เมื่อคนที่เป็นพ่อแม่คน ต้องตัดสินใจทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดลงไปเกี่ยวกับลูก เพราะสิ่งที่จะส่งผลตามมาคือ “ความเสียใจ” ทีไม่อาจนำกลับคืนมาได้ ทั้งคนที่เป็นพ่อแม่ และตัวของลูกเอง

เมื่อน้องปัน ปัน ดื้อก็ต้องโดนตี เพียงแต่เป็นการตีให้รู้จักจดจำ และเรียนรู้ไม่ได้เจ็บปวดร้ายแรงอะไร (ในความรู้สึกของผู้ใหญ่) ซึ่งน้องปัน ปัน ก็ร้องไห้และวิ่งไปให้แม่โอ๋และปลอบประโลม อีกทั้งยังร้องไห้แบบสะอึกสะอื้นอีกตั้งหาก

เรื่องมีอยู่ว่าพ่อกับแม่กับกำลังเตรียมอาหารเพื่อจะกินกัน รวมทั้งตัวน้องปัน ปัน ด้วย โดยเราสาม 3 คนช่วยกันตั้งโต๊ะอาหาร พ่อและแม่ก็เตรียมอาหารใส่จานเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวยุ่งน้อยน้องปัน ปัน ก็มาเลยครับเอามือจุ่มลงในถ้วยกลับข้าว พ่อกับแม่ก็บอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้นะครับ ต้องใช้ช้อนตักกินเอา แต่ก็ยังไม่ฟัง อีกทั้งยังจะมาตีพ่ออีกตั้งหาก

พ่อปัน ปัน ก็จัดการจับมือที่ตีพ่อนั่นแหล่ะมาตีเสีย 2 ที เท่านั้นแหล่ะครับน้องปัน ปัน ร้องไห้แล้วก็วิ่งไปหาแม่ ร้องอยู่นานพอสมควร หลังจากนั้นแม่ก็มาบอกว่า “ทำไมน้องปัน ปัน ถึงถูกตี” ซึ่งน้องปัน ปัน ก็เหมือนจะรู้เรื่องที่บอก อีกทั้งพ่อและแม่ยังบอกกับลูกชายว่า “ตีเพราะความรัก” ไม่ได้เกลียดลูกแต่อย่างไรครับ

หลังจากนั้นไม่นานน้องปัน ปัน ก็กลับมาวิ่งเล่นได้ตามปกติ และเล่นซนตามเรื่องราว พ่อกับแม่ก็เลยมานั่งคุยกันว่า หากว่าเราจะสอนลูก หรือมีการลงโทษลูกสักครั้ง การให้ท้ายและโอ๋ลูกแบบไม่มีเหตุผลไม่ใช่เรื่องที่ดี เพราะเมื่อเด็กโตขึ้นไปมากกว่านี้ก็จะสอนยากขึ้นในทุกๆ เรื่อง

อย่างที่สุภาษิตของไทยที่พ่อปัน ปัน นำมาวันนี้ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” ซึ่งพ่อปัน ปัน ว่ายังใช้ได้ดีในทุกยุค ทุกสมัยครับ เพราะตอนที่พ่อปัน ปัน เป็นเด็กก็เคยถูกพ่อและแม่ตีเพื่อสั่งสอนในสิ่งที่เราทำไม่ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น หนีไปเล่นน้ำทั้งที่ตัวเองยังว่ายน้ำไม่เป็น หนีไปตกปลา หรืออื่นๆ

สำหรับคนโบราณสมัยก่อนเค้ามีวิธีการสอนที่เรียนรู้จากประสพการณ์ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” สำหรับวัวถามว่าทำไมต้องผูกมันด้วยปล่อยให้เล่นเป็นอิสระไม่ดีกว่าเหรอ ก็คงมีเหตุผลว่า ถ้าหากไม่ผูกไว้วัวก็คงไปเที่ยวกินพืชผักของเพื่อนบ้าน เรียกได้ว่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ทั้งเพื่อนบ้านเรา และตัวเราเองนั่นเอง

รักลูกให้ตี ก็คงเป็นการเปรียบเทียบนั่นเองครับ เพราะถ้าหากเราต้องการให้ลูกเราเป็นเด็กดี เชื่อฟังในคำสั่งสอน ในบ้างครั้งเราก็ต้องอบรมสั่งสอน หรือบ้างครั้งก็ต้องมีการตีให้รู้สึกเจ็บ ถึงแม้คนตีจะเจ็บกว่าก็ตามครับ คงไม่มีพ่อและแม่คนไหนหรอกนะครับ เมื่อตีลูกแล้วรู้สึกสบายใจหรือดีใจ

คำสอนอีกอย่างหนึ่งที่พ่อปัน ปัน ยังจำมาจากคุณย่าของน้องปัน ปัน นั่นก็คือ “ไม้แก่ดัดยาก ไม้อ่อนดัดง่าย” ซึ่งก็คงจะคล้ายกับ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” นั่นเองครับ