มุมมองหาดแม่รำพึง-ก้นอ่าว

ช่วงวันหยุดถ้าหากไม่ติดธุระสำคัญต่างๆ พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน จะพาน้องปัน ปัน ไปขับรถท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ในจังหวัดระยองครับ ซึ่งระยะทางอยู่ห่างกันไม่มากนัก ซึ่งเด็กๆ ในวัยเดียวกันกับน้องปัน ปัน ก็ชอบครับเพราะได้นั่งรถไปเที่ยว ได้ดูอะไรแปลกๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนครับ

หาดแม่รำพึง และหมู่บ้านก้นอ่าวก็เป็นอีกสถานที่หนึ่งครับ ที่พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน ได้พาน้องปัน ปัน มาเที่ยวอยู่บ่อยๆ และการมาทุกครั้งก็จะไม่ลืมนำกล้องถ่ายรูปมาด้วยครับ เพื่อบันทึกความทรงจำต่างๆ ซึ่งพ่อปัน ปัน คิดว่าระหว่าง กล้องถ่ายรูป กับ กล้องถ่ายวีดิโอ มันได้ความประทับใจคนละอย่างครับ

มุมป้น ปัน

ทุกครั้งที่พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน นำรูปที่อัดออกมาดูทุกครั้ง ก็จะระลึกถึงช่วงเวลานั้น และสถานที่นั้นๆ สิ่งสำคัญวัยของน้องปัน ปัน เป็นวัยที่ไรเดียงสาครับ เมื่อพ่อปัน ปัน กดซัตเตอร์กล้องทุกครั้ง ก็จะนึกย้อนไปว่า ท่าทางอย่างนี้หาไม่ได้อีกแล้ว เพราะอีกไม่กี่ปีก็จะพ้นวัยนี้ไปแล้วครับ

สำหรับท่านไหนๆ ที่ยังไม่มีลูกเป็นของตนเองก็ยังไม่รู้ถึงบรรยากาศเหล่านี้หรอกครับ แต่ถ้าท่านไหนเคยมีแล้ว แต่ไม่ได้เก็บภาพต่างๆ เกี่ยวกับลูกเราไว้ก็จะมานึกเสียดายตอนหลังครับ เพราะเวลาผ่านไปนาน จะด้วยเหตุผลใดๆ ก็แล้วแต่ครับ

เล่นทราย

บรรยากาศวันนั้นที่พาน้องปัน ปัน ไปเที่ยวอากาศดีครับไม่ค่อยมีแดด พวกเราสามคนจึงไม่ค่อยร้อนครับ และอีกอย่างตอนที่ไปเที่ยวนั้น ยังมีคนเที่ยวไม่เยอะครับ เลยไม่ต้องไปแย่งห้องน้ำ ห้องท่ากับใครครับ

บรรยากาศหาดแม่รำพึง

หาดแม่รำพึงอยู่ห่างจากตัวเมืองระยองประมาณ 15-20 กม. ครับมีรถสองแถวให้บริการตั้งแต่สถานีขนส่งระยอง มีถนนเลียบชายหาดที่ทอดยาว ซึ่งสามารถขับรถผ่านไปยังตลาดบ้านเพ และท่าเรือไปเกาะเสม็ด ได้ด้วยครับ ซึ่งเป็นทางเลี่ยงถนนใหญ่ครับ แต่ว่าถ้าเป็นช่วงเทศกาล ถนนเส้นนี้รถจะติดมากครับ เพราะมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวกันเยอะ

เมืองจำลอง พัทยา

วันนี้มีโอกาสเข้ามา Update บล็อกน้องปัน ปัน อีกครั้งคืนนี้คงต้องนอนดึกอีกครับ เพราะเพิ่งกลับมาจากการฝึกอบรมที่ชลบุรี เรียกได้ว่างานหลวงไม่ได้ขาด งานราษฎร์ก็ต้องไม่เสียเช่นเดียวกันครับ

ก่อนอื่นเลยพ่อปัน ปัน ต้องขอขอบคุณ “คุณ charin” ที่แนะนำเกี่ยวกับการป้องกัน “hack” ระบบ “WordPress” ที่พ่อปัน ปัน เพิ่งโดนมาแบบสดๆ ร้อนๆ อีกทั้งท่านอื่นๆ ที่ยังติดตามอ่านบล็อกน้องปัน ปัน มาอย่างสม่ำเสอม ไม่ว่าจะเป็น “คุณหมอ” น้องติวเตอร์ คุณ 10logic นายเดย์ หรือว่าท่านอื่นๆ ที่พ่อปัน ปัน ไม่ได้กล่าวถึงในที่นี้ครับ

วันหยุดที่ผ่านมาพ่อปัน ปัน และแม่น้องปัน ปัน ได้พาน้องปัน ปัน ไปเที่ยวที่เมืองจำลอง พัทยา มาครับ ซึ่งก่อนไปก็ไม่ได้ศึกษาก่อนเพราะว่าไม่ได้ไปมานานมากแล้ว ติดตามอ่านจนจบนะครับแล้วจะรู้ว่าทำไม่ท่านต้องศึกษาก่อนไปเที่ยวเมืองจำลองครับ

เที่ยวเมืองจำลอง พัทยา

พ่อปัน ปัน ไปถึงที่นั้นประมาณบ่าย 2 โมงครับเรียกว่าแดดกำลังร้อนๆ เลยครับ พากันซื้อตั๋วเพื่อเข้าชมด้านในตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะไม่ค่อยมีคนเข้าไปด้านในเลยครับ อ๋อลืมบอกไปครับราคาตั๋วสำหรับผู้ใหญ่ (ที่เป็นคนไทย) ราคาท่านละ 120 บาทครับ สำหรับน้องปัน ปัน ไม่เสียครับเพราะยังเด็กมีส่วนสูงยังไม่ถึงครับ

พอเข้าไปบริเวณด้านในเมืองจำลอง ด้านหน้าจะมีร่มกันแดดให้นักท่องเที่ยวได้เอาไว้ใช้ครับ เดินไปสักพักเริ่มเหนื่อยครับเพราะแดดแรงมาก ร้อนก็ร้อนมากครับ ต้องนั่งพักใต้ต้นไม้กันทั้ง 3 คน เพือเรียกพลังมาใหม่ เลยนึกขึ้นมาได้ครับว่า “ทำไมถึงไม่มีนักท่องเที่ยว” ในช่วงบ่ายๆเลย ก็ต้องถึง “บางอ้อ” กันทั้งพ่อและแม่ครับก็เพราะว่าอากาศมันร้อนนี้เองครับ ร้อนแบบสุดๆ

ร้อนสุดๆ ครับ

ที่หน้าบ้ตรเค้าก็แจ้งแล้วว่าเปิด-ปิดประมาณ 08.00-22.00น ก็ไม่ได้สังเกตุกัน เลยต้องมาเจอกับอากาศร้อนๆ แบบนี้ครับ นี่ยังคุยกันกับแม่น้องปัน ปัน เลยว่าถ้าเราพาลูกมาเที่ยวตอนกลางคืนคงสวยน่าดู เพราะมีแสงไฟฟ้าช่วยในเรื่องของแง่มุมต่างๆ ก็เลยอยากแนะนำเพื่อนๆ ที่จะมาเที่ยวเมืองจำลอง ที่พัทยาน่าจะมากันในช่วงมืดๆ หน่อยนะครับเพราะจะได้เห็นบรรยากาศแสงสีที่สวยงามอีกแบบหนึ่ง และที่สำคัญมากครับคืออากาศไม่ร้อน อย่างที่พ่อและแม่ปัน ปัน ได้เจอมาครับ

นอกจากเมืองจำลองที่พัทยาแล้ว ก็ยังมีเมืองจำลองที่สมุทรปราการด้วยนะครับ ซึ่ง”แม่น้องต้นหนาว” เคยพาไปเที่ยวมาแล้ว พ่อปัน ปัน ก็อยากพาน้องปันปัน ไปเที่ยวเหมือนกันครับ สำหรับเมืองพัทยามีที่เที่ยวอีกมากครับ แนะนำให้เพื่อนๆ หาข้อมูลเกี่ยวกับแหล่งท่องเที่ยวต่างๆ ก่อนครับ อีกอย่างหนึ่งอยากลืมว่าเมืองพัทยาเป็นแหล่งที่ท่องเที่ยวที่ติดอันดับโลกนะครับ ก็จะมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติแวะเวียนมาเป็นจำนวนมากครับ

ประชันความน่ารัก

สำหรับวันนี้เล่าแค่พอหอมปากหอมคอครับ ซึ่งพ่อปัน ปัน ไม่ได้เข้ามา Update บล็อกลูกชายหลายวันแล้ว เดี๋ยวมีเรื่องดีๆ หรือเรื่องเกี่ยวกับน้องปัน ปัน อีกก็จะมาเล่าให้เพื่อนๆ ได้ติดตามอ่านกันครับ

วันนี้มีโอกาสว่างได้เข้ามาเขียนบล็อกให้ลูกชายครับ หลังจากที่สะสางเรื่องต่างๆแบบลงตัวแล้ว ก็เคยฟังๆ คนเค้าพูดกันมาเหมือนกันครับว่า “ปัญหาต่างๆ” มีทางแก้ครับ ขึ้นอยู่กับวิธีการต่างๆ หรือสติ เท่านั้นครับ

หลังจากที่น้องปัน ปัน อยากได้รถจักรยานมานานแล้ว เรียกได้ว่าถ้าเจอที่ไหนก็จะวิ่งเข้าไปจับๆ มองๆ ถึงจะยังขี่ไม่ได้แต่ได้จูงเดินก็ยังดีครับ เห็นแล้วก็เลยสงสารลูกชายครับ ตอนแรกปรึกษากับแม่ของน้องปัน ปัน ว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อดี

สุดท้ายเลยต้องซื้อให้น้องปัน ปัน ครับเป็นขนาด 12 นิ้ว ก็คงเป็นขนาดเล็กที่สุดแล้วที่มีขายสำหรับเด็กเล็กครับ ยี่ห้อ “Turbo” เสียด้วยครับ ซื้อมาวันแรกน้องปัน ปัน ก็ไม่เป็นอันกิน อันนอนครับ เรียกได้ว่า “เห่อ” ครับก็คงเหมือนๆ กับเด็กทั่วๆ ไปที่ได้ของเล่นใหม่ครับ

ท่าขึ้นขี่จักรยานที่ถูกวิธี

พ่อปัน ปัน เอาไปจอดตากฝนก็ไม่ได้ครับ ต้องเรียกเราให้เอามาจอดในร่ม พอตกตอนกลางคืนก็จะแอบมอง “จักรยาน” ที่หน้าต่างห้องนอน คงจะดูว่า “จักรยาน” ตัวเองยังอยู่หรือเปล่านะ พ่อปัน ปัน กับแม่ปัน ปัน เห็นแล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ครับ คิดให้ใจว่า “เราก็ฝึกให้ลูกเราเป็นเด็กหัดเก็บรักษาของได้เหมือนกันนะ”

ขี่ยังไม่เป็น....ก้ต้องจูงก่อนครับ

วันแรกสำหรับการหัดขี่จักรยานของน้องปัน ปัน ก็ไม่ยากอย่างที่คิดครับเพราะ “จักรยาน”เด็กเล็กทั่วๆ จะมี 4 ล้อครับ ล้อหน้า 1 ล้อ ที่เหลือล้อหลัง 3 ล้อเรียกได้ว่าไม่ต้องกลัวล้มให้เจ็บตัวครับ ช่วงแรกๆ น้องปัน ปัน ก็หัดจูง “จักรยาน” ก่อนครับจูงรอบบ้านเลยก็ว่าได้ หลังจากนั้นก็จะมาหัดขึ้นลง ซึ่งช่วงแรกๆ ก็จะให้พ่อปัน ปัน อุ้มขึ้นไปก่อนครับ

ช่วงหลังๆ เข้าพ่อปัน ปัน บอกว่าต้องหัดเองนะครับเพียงแต่สอนวิธีการขึ้นลงจักรยานให้น้องปัน ปัน เท่านั้นตอนนี้น้องปัน ปัน ก็ยังไม่กล้าใช้เท้าปั่นนะครับ พ่อปัน ปัน ก็ต้องเข็นท้าย “จักรยาน” ให้ก่อนไปเรื่อยๆ เพื่อประคองรถไว้ให้น้องปัน ปัน หัดขี่ให้คล่องก่อนครับ

น้องปัน ปัน โชว์ครับ

ระยะเวลาผ่านไปหลายอาทิตย์พอสมครวครับ น้องปัน ปัน ก็เริ่มเก่งแล้ว มีล้มบ้าง เจ็บตัวบ้าง และร้องไห้บ้าง เป็นเรื่องปกติของเด็กๆ ครับเพียงแต่ขอให้เค้าได้ลองทำก่อนครับ ทุกวันนี้ตอนเย็นหรือว่าฝนไม่ตก น้องปัน ปัน ก็จะต้องออกไปขี่จักรยานที่บริเวณหน้าหมู่บ้านครับ ซึ่งหมู่บ้านที่น้องปัน ปัน อาศัยอยู่ก็ไม่ค่อยมีถใหญ่ผ่านไปมานัก ก็เลยระวังง่ายหน่อยครับ

ความรัก และ ความผูกพัน

ห่างหายไปนานเลยที่เดียวครับสำหรับ พ่อน้องปัน ปัน ไม่ได้เข้ามาเขียนบล็อกลูกชายหลายวันเลยครับ ก็ด้วยภาระกิจงานประจำที่ทำอยู่ครับ แต่ก็แวะมาอ่าน comment บ่อยๆ ครับ

ถ้าจะพูดถึงเรื่องความรัก และ ความผูกพันธ์ แล้วพ่อปัน ปัน เชื่อว่าหลายๆ ท่านก็คงต้องประสบการณ์กันมาบ้างแล้ว และน้องปัน ปัน เองก็มีเช่นเดียวกันครับ ลองมาฟังเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของน้องปัน ปัน กันครับ

หลังจากที่น้องปัน ปัน มาอยู่กับ พ่อและแม่ได้ประมาณ 2 อาทิตย์ ทางคุณยาย และคุณตาของน้องปัน ปัน ก็เดินทางมารับน้องปัน ปัน กลับไปอยู่ที่โคราช น้องปัน ปัน ก็ดีใจสุดๆ เรียกได้ว่าวิ่งไปหาคนนั้นที คนนี้ที ก็ด้วยว่าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน น้องปัน ปัน คงจะเหงาและคิดถึงเพื่อนๆ ที่บ้านคุณยายครับ

อยู่ที่บ้านยายน้องปัน ปัน จะถูกเลี้ยงดูหลายคนมาก และแต่ละคนก็ให้ความรักแก่น้องปัน ปัน เท่าๆ กัน ซึ่งน้องปัน ปัน ก็เป็นหลานยาย หลานตาของทุกๆ คนทำให้ระบบการสั่งสอน หรือการฝึกหัดน้องปัน ปัน ทำได้ยากมากขึ้นเพราะว่าเด็กๆ ไม่รู้จะเชื่อฟังใครดี

อยู่บ้านยายได้ประมาณ 1 อาทิตย์ก็ต้องเดินทางมาอยู่ระยองกับพ่อและแม่เช่นเคย พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน ก็ต้องเริ่มสอนและฝึกหัด ในทุกๆ เรื่องใหม่ทั้งหมด เพราะว่าเด็กๆ เมื่อไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมไหนๆ ก็จะพยายามปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมนั้นๆ เพื่อความอยู่รอด และที่สำคัญเด็กเค้าจะรู้ได้ว่า “ใครที่รักเค้า” และตามใจเค้ามากที่สุด ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนครับ

เมื่อมาอยู่ที่ระยองน้องปัน ปัน จะไม่ค่อยได้ออกไปไหนนอกบ้าน เพราะในหมู่บ้านไม่ค่อยมีเด็กๆ มาวิ่งเล่น ก็จะอยู่กัน 3 คน พ่อแม่ลูกเป็นส่วนใหญ่ นอกจากในบ้างครั้งที่จะพาน้องปัน ปัน ออกไปเที่ยวบ้าง โดยส่วนใหญ่พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน จะยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเสียมากกว่าครับ ซึ่งก็ทั้งสนุกและเหนี่อยครับ

คุณย่าของน้องปัน ปัน เคยพูดกับพ่อปัน ปัน ว่า “พ่อแม่รักลูกตัวเองแค่ 1 บาท แต่รักหลาน 1.50บาท (หนึ่งบาทห้าสิบสตางค์)” พ่อปัน ปัน เพิ่งมารู้ความหมายของมันหลังจากที่มีน้องปัน ปัน ครับ ซึ่งพ่อปัน ปัน ว่าคงจะเกิดขึ้นกับทุกๆ ครอบครัวเลยก็ว่าได้ ที่เป็นครอบครัวแบบไทยๆ ครับ

รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี

เมื่อคนที่เป็นพ่อแม่คน ต้องตัดสินใจทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดลงไปเกี่ยวกับลูก เพราะสิ่งที่จะส่งผลตามมาคือ “ความเสียใจ” ทีไม่อาจนำกลับคืนมาได้ ทั้งคนที่เป็นพ่อแม่ และตัวของลูกเอง

เมื่อน้องปัน ปัน ดื้อก็ต้องโดนตี เพียงแต่เป็นการตีให้รู้จักจดจำ และเรียนรู้ไม่ได้เจ็บปวดร้ายแรงอะไร (ในความรู้สึกของผู้ใหญ่) ซึ่งน้องปัน ปัน ก็ร้องไห้และวิ่งไปให้แม่โอ๋และปลอบประโลม อีกทั้งยังร้องไห้แบบสะอึกสะอื้นอีกตั้งหาก

เรื่องมีอยู่ว่าพ่อกับแม่กับกำลังเตรียมอาหารเพื่อจะกินกัน รวมทั้งตัวน้องปัน ปัน ด้วย โดยเราสาม 3 คนช่วยกันตั้งโต๊ะอาหาร พ่อและแม่ก็เตรียมอาหารใส่จานเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวยุ่งน้อยน้องปัน ปัน ก็มาเลยครับเอามือจุ่มลงในถ้วยกลับข้าว พ่อกับแม่ก็บอกว่าทำอย่างนั้นไม่ได้นะครับ ต้องใช้ช้อนตักกินเอา แต่ก็ยังไม่ฟัง อีกทั้งยังจะมาตีพ่ออีกตั้งหาก

พ่อปัน ปัน ก็จัดการจับมือที่ตีพ่อนั่นแหล่ะมาตีเสีย 2 ที เท่านั้นแหล่ะครับน้องปัน ปัน ร้องไห้แล้วก็วิ่งไปหาแม่ ร้องอยู่นานพอสมควร หลังจากนั้นแม่ก็มาบอกว่า “ทำไมน้องปัน ปัน ถึงถูกตี” ซึ่งน้องปัน ปัน ก็เหมือนจะรู้เรื่องที่บอก อีกทั้งพ่อและแม่ยังบอกกับลูกชายว่า “ตีเพราะความรัก” ไม่ได้เกลียดลูกแต่อย่างไรครับ

หลังจากนั้นไม่นานน้องปัน ปัน ก็กลับมาวิ่งเล่นได้ตามปกติ และเล่นซนตามเรื่องราว พ่อกับแม่ก็เลยมานั่งคุยกันว่า หากว่าเราจะสอนลูก หรือมีการลงโทษลูกสักครั้ง การให้ท้ายและโอ๋ลูกแบบไม่มีเหตุผลไม่ใช่เรื่องที่ดี เพราะเมื่อเด็กโตขึ้นไปมากกว่านี้ก็จะสอนยากขึ้นในทุกๆ เรื่อง

อย่างที่สุภาษิตของไทยที่พ่อปัน ปัน นำมาวันนี้ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” ซึ่งพ่อปัน ปัน ว่ายังใช้ได้ดีในทุกยุค ทุกสมัยครับ เพราะตอนที่พ่อปัน ปัน เป็นเด็กก็เคยถูกพ่อและแม่ตีเพื่อสั่งสอนในสิ่งที่เราทำไม่ถูกต้อง ตัวอย่างเช่น หนีไปเล่นน้ำทั้งที่ตัวเองยังว่ายน้ำไม่เป็น หนีไปตกปลา หรืออื่นๆ

สำหรับคนโบราณสมัยก่อนเค้ามีวิธีการสอนที่เรียนรู้จากประสพการณ์ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” สำหรับวัวถามว่าทำไมต้องผูกมันด้วยปล่อยให้เล่นเป็นอิสระไม่ดีกว่าเหรอ ก็คงมีเหตุผลว่า ถ้าหากไม่ผูกไว้วัวก็คงไปเที่ยวกินพืชผักของเพื่อนบ้าน เรียกได้ว่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ทั้งเพื่อนบ้านเรา และตัวเราเองนั่นเอง

รักลูกให้ตี ก็คงเป็นการเปรียบเทียบนั่นเองครับ เพราะถ้าหากเราต้องการให้ลูกเราเป็นเด็กดี เชื่อฟังในคำสั่งสอน ในบ้างครั้งเราก็ต้องอบรมสั่งสอน หรือบ้างครั้งก็ต้องมีการตีให้รู้สึกเจ็บ ถึงแม้คนตีจะเจ็บกว่าก็ตามครับ คงไม่มีพ่อและแม่คนไหนหรอกนะครับ เมื่อตีลูกแล้วรู้สึกสบายใจหรือดีใจ

คำสอนอีกอย่างหนึ่งที่พ่อปัน ปัน ยังจำมาจากคุณย่าของน้องปัน ปัน นั่นก็คือ “ไม้แก่ดัดยาก ไม้อ่อนดัดง่าย” ซึ่งก็คงจะคล้ายกับ “รักวัวให้ผูก รักลูกให้ตี” นั่นเองครับ