จินตนาการเด็ก

เมื่อ 2- 3 วันที่ผ่านมาคุณยายโทรศัพท์มาเล่าเรื่องของน้องปัน ปัน ให้แม่ปัน ปัน ฟังเกี่ยวกับปันปัน ซึ่งตัวพ่อปัน ปัน เองกับแม่ปัน ปัน ได้ฟังยังหัวเราะและแอบยิ้มเลยครับ

เรื่องมีอยู่ว่าคุณยายของน้องปัน ปัน ได้พาปัน ปัน ไปนั่งรถเที่ยวแถวๆ หมู่บ้านคำทวดนั่นแหละ (เป็นหมู่บ้านหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมา) พอดีที่นั่นเค้ามีการสร้างบ้านจัดสรรกัน แล้วมันก็มีพวกรถ ขนดินเพื่อไปถมที ถมทางซึ่งหมู่บ้านนี้เมื่อก่อนเป็นสวนหมาก และสวนมะพร้าวเก่า ซึ่งร่มรื่นมาก

เกือบออกนอกเรื่องแล้วเชียว มาต่อเรื่องของปัน ปัน ครับ คุณยายก็พาปัน ปัน ไปดูรถตักดิน รถไถดินขนาดต่างๆ ที่เค้ากำลังทำงานกัน น้องปัน ปัน ก็ชอบใจใหญ่เลยเพราะไม่เคยเห็น นั่งดูอยู่ได้เป็นนาน ซึ่งเด็กๆส่วนมากพ่อปัน ปัน คิดว่าจะเป็นแบบเดียวกันกับน้องปัน ปัน เพราะได้เจอสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จึงเก็บข้อมูลและค่อยๆ บันทึกลงในสมองน้อยๆ ของเค้าครับ

ซึ่งเมื่อได้เห็นสิ่งที่ซ้ำๆ กันหลายครั้งก็จะจำได้ หรือแม้แต่ถ้าเด็กคนไหนความจำเก่งก็อาจจะเห็นเพียงครั้งเดียวก็สามารถที่จะจดจำได้เลยครับ (เด็กคนนั้นก็อาจมีแววเป็นอัจฉริยะเลยก็ได้ครับ)

หลังจากน้องปัน ปัน เริ่มเบื่อคุณยายก็พากลับมาบ้าน พอดีที่บ้านคุณยายกำลังมีการซื้อดินมาถมที่อยู่พอดี พอน้องปัน ปัน ลงจากรถได้ก็วิ่งตรงไปที่กองดินเลย แล้วก็ทำท่าทางเหมือนว่ากำลังโค้งตัวเพื่อตักดินอยู่ (ลองจิตรนาการตามเหมือนกับรถแมคโครที่กำลังตักดินนะครับ) คุณยายและเพื่อนๆ คุณยายได้เห็นพากันหัวเราะกันยกใหญ่ ทุกคนรู้เลยว่าน้องปัน ปัน ได้ไปเห็นอะไรมา

นี่อาจเป็นเพียงจิตรนาการเริ่มต้นของเด็กๆ ครับที่จะพยายามจะสื่อสารและบอกกล่าวกับเรา วิ่งเด็กต้องหาวิธีการสื่อสารกับเราด้วยวิธีการแบบเด็กๆ เพียงแต่เราที่เป็นผู้ใหญ่จะต้องถอดรหัส หรือโค้ดต่างๆ ที่เด็กสื่อสารมาให้ได้ ซึ่งพ่อปัน ปัน ก็คิดว่าเป็นการดีเสียอีกนะครับที่เราจะได้เป็นการฝึกสมองของเราให้ได้คิดตลอดเวลาครับ

จิตรนาการเด็กเป็นสิ่งที่บริสุทธิ์แบบเด็กๆ ไม่มีผลประโยชน์ใดๆ มาแอบแฝง คิดอย่างไรก็ทำเลยยังขาดการไตร่ตรอง เราที่เป็นพ่อและแม่ หรือว่าผู้ใหญ่กว่าต้องคอยอบรมสั่งสอน และเป็นพี่เลี้ยงให้เค้าในเกือบจะทุกๆด้านอย่างน้อยก็ให้เค้าเติบโตมาช่วยเหลือตนเองได้ และดำรงชีวิตอยู่ในสังคม ได้อย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้วครับ