แค่ความคิดถึง

หลังจากที่พ่อปัน ปัน ต้องติดภาระกิจในการต้องเดินทางไปอบรมที่ต่างจังหวัดประมาณ 1 อาทิตย์เต็มในช่วงระหว่างวันที่ 13-17 ธค. นี้ถ้าจะปล่อยให้แม่ปัน ปัน และน้องปัน ปัน อยู่บ้านคงไม่ได้ เพราะไม่มีเวลาไปหาซื้ออาหารมาทานกัน ไหนจะต้องเลี้ยงดูน้องปัน ปัน อีกอย่างน้อยต้องมีคนช่วยครับ

 

พ่อปัน ปัน เลยปรึกษากันกับแม่ปัน ปัน ว่ากลับไปอยู่บ้านยายของน้องปัน ปัน ก่อนดีกว่าเพราะได้กลับฉลองปีใหม่ ที่บ้านยายด้วย เพราะปีใหม่นี้พ่อปัน ปัน ไม่ได้หยุดต้องอยู่เวรยาวจนหลังปีใหม่เลยที่เดียว ถึงจะได้กลับไปรับมาที่ระยองครับ

น้องปัน ปัน กลับมาบ้านยายก็มีเพื่อนๆ มากมาย เพราะมีแต่คนคิดถึงปัน ปัน คนนั้น คนนี้ก็มาหาน้องปัน ปัน บรรดายาย ๆ ก็มาอุ้มน้องปัน ปัน เรียกว่าน้องปัน ปัน ไม่เหงาเหมือนอยู่ที่ระยองครับ

เมื่อพ่อปัน ปัน ต้องกลับมาทำงานต่อที่ระยองก็โทรศัพท์ไปคุยกับแม่ปัน ปัน ทุกวัน ส่วนมากก็ถามเรื่องน้องปัน ปัน ครับ แม่ปัน ปัน บอกว่าลูกชายไม่เห็นเหงาเลยเพราะมีเพื่อนเยอะเลย ไปบ้านคนนั้นที คนนี้ที เล่นทั้งวันแต่ก็ม่บ้างช่วงวันธรรมดาที่พี่ๆ ไปโรงเรียนกันหมด น้องปัน  ปันก็จะเล่นคนเดียว แต่ถ้าเป็นวันหยุดก็จะมีเพื่อนมาเล่น ที่บ้านประจำครับ

สำหรับพัฒนาการของน้องปัน ปัน ช่วงนี้จะเป็นการ "การพูด 2-3 คำ" ได้สามารถจดจำชื่อต่างๆ ได้จำชื่อเพื่อนๆ และเรียกได้อย่างถูกต้อง เพียงแต่ยังออกเสียงไม่ชัดเจน ชื่อสัตว์ต่างๆ ก็สามารถจำได้และร้องเลียนแบบเสียงได้ สมองน้องปัน ปัน กำลังจดจำและเก็บเกี่ยวเพื่อนำมาประมวลผล ในการสื่อสารออกมา บางครั้ง พ่อปัน ปัน ไม่เคยสอนเลยแต่น้องปัน ปัน สามารถพูดออกมาและแสดงท่าทางได้อย่างถูกต้อง ทำให้พ่อปัน ปัน และแม่น้องปัน ปัน ต้องระวังเรื่องคำพูดต่างๆ เป็นพิเศษเพราะน้องปัน  ปัน กำลังอยู่ในช่วงเลียนแบบครับ

พ่อปัน ปัน มาอยู่ที่ระยองคนเดียวก็คิดถึงลูกครับ เพราะที่บ้านจะเงียบมากได้อย่างเสียอย่าง เพราะถ้าน้องปัน ปัน อยู่ก็จะเล่นกับพ่อปัน ปัน ทุกวันครับ ไม่ว่าพ่อปัน ปัน จะนอนน้องปัน ปัน ก้จะไปดึงมือให้มาเล่น เตะฟุตบอล หรือไม่ก็เล่นตีลูกขนไก่ หรือถ้าวันไหนลมแรงๆ พ่อปัน ปัน ก็จะพาน้องปัน ปัน ไปวิ่งว่าวครับ