รองเท้า

ใกล้จะถึงวันพ่อแล้วนะครับ สำหรับน้องปัน ปัน ยังเล็กคงยังไม่รู้ความหมายของวันพ่อ แต่จะมีความผูกพันธุ์มากกว่า เพราะเวลาพ่อปัน ปัน กลับบ้านไปเจอน้องปัน ปัน ก็จะไม่ยอมให้ออกไปไหนเลยต้องให้พ่อเฝ้าตลอดเวลา กลัวว่าพ่อจะหนีหายไปอีก เพราะว่านานๆ กว่าจะได้เจอพ่อสักที

วันนี้นำเรื่องรองเท้าของน้องปัน ปัน มาเขียนครับ ซึ่งมันไม่ใช่รองเท้าคู่แรกที่ปัน ปัน ได้สวมใส่ แต่มันก็มีความหมายนะครับ เพราะเป็นรองเท้าที่พ่อ กับ แม่ปัน ปัน ไปเลือกซื้อมาให้น้องปัน ปัน ได้สวมใส่ครับ ซึ่งกว่าจะเลือกได้ก็ใช้เวลานานพอสมครว เพราะต้องเถียงกัน 2 คนระหว่างพ่อ กับ แม่ปัน ปัน ว่าคู่นี้จะสวยหรือเปล่า

 
สำหรับรองเท้าคู่สีแดงพ่อปัน ปัน เลือกให้น้องปัน ปัน ครับ กว่าจะเลือกได้ก็นานพอสมครวครับ เพราะประเภทว่ารักพี่ เสียดายน้องอะไรประมาณนี้ สำหรับเรื่องรองเท้าปัน ปัน นั้นช่วงแรกๆ ปัน ปัน จะไม่ชอบใส่รองเท้าเลยเพราะอาจจะเดินไม่ค่อยสะดวกก็ได้ เวลาใส่รองเท้าที่หนึ่งต้องปล้ำกันยกใหญ่เลยเชี่ยวครับ แต่ก็ต้องยอมใส่ ถ้าพูดถึงเรื่องของรองเท้าเด็ก ค่อนข้างจะหาซื้อยากพอสมครว (รองเท้าเด็กผู้ชาย)ในวัยใกล้เคียงกับน้องปัน ปัน ซึ่งส่วนมากจะเป็นรองเท้าของเด็กผู้หญิงเสียส่วนมากครับ

 
รองเท้าอีกคู่เป็นของแม่ปัน ปัน ที่เลือกให้ปัน ปัน เป็นรองเท้าที่เย็บจากหนัง ซึ่งก่อนหน้านั้นน้องปัน ปัน เคยมีรองเท้าลักษณะนี้แล้ว 1 คู่ครับเพราะรองเท้าที่ปัน ปัน จะชอบใส่เป็นพิเศษ อาจจะเพราะมีน้ำหนักเบา แล้วก็เดินคล่อง วิ่งสบายอีกตั้งหาก ปัน ปัน เลยชอบเป็นพิเศษครับ

สำหรับท่านใดที่ยังไม่มีลูกก็ยังไม่อาจจะรู้ถึงความห่วงใยที่พ่อ และ แม่ที่มีต่อลูกทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้พร้อมที่จะมอบให้กับลูก รองเท้าที่พ่อปัน ปัน เขียนก็เป็นเพียงส่วนน้อยๆ ที่อยากเก็บบันทึกไว้ใน บล็อกปัน ปัน ซึ่งก็คงจะเหมือนกับพ่อ และแม่อีกหลายๆ ท่านที่มีลูกเล็กๆ ที่อยากจะเก็บบันทึกความทรงจำดีๆ ไว้ให้ลูกชาย ซึ่งคงอีกไม่กี่ปีก็จะพ้นเลยวัยที่น่ารัก หรือไรเดียงสาไปแล้วครับ