ปัน ปัน เป็นไข้หวัด

ปัน ปัน ไม่สบายเป็นไข้หวัด พ่อกับแม่พา ปัน ปัน ไปหาคุณหมอที่โรงพยาบาล กรุงเทพ-ราชสีมา หมอให้ยามากิน 4 อย่าง ก็มียาลดไข้ ยาละลายเสมหะ ยาฆ่าเชื้อ ยาลดน้ำมูก กลับมาถึงบ้านพ่อกับแม่ก็ป้อนยาให้ปัน ปัน แต่ปัน ปัน ก็อาเจียนออกมาหมดเลย เพราะว่าปัน ปัน ไม่เคยกินของที่หวานๆ โดยปกติปัน ปัน จะกินแต่นมที่มีรสขมมาก เวลาป้อนยาปัน ปัน ป้อนยากมากเพราะว่าปัน ปัน ร้องตลอดเวลา บางครั้งร้องร้องจนหลับไปเอง แต่พ่อกับแม่ก็ยังปลุกให้ปัน ปัน ตื่นมากินยาก่อน นี่แม่ของลูกก็ไม่ได้ไปทำงาน 2 วันแล้วเพราะว่าเป็นห่วงปัน ปัน แม่บอกกับพ่อว่าปัน ปัน ร้องครางเหมือนแมวเลย คงจะไม่สบายตัว แต่พ่อว่าปัน ปัน ต้องหายอย่างแน่นอนครับ เพราะว่าปัน ปัน เคยผ่านช่วงที่หนักกว่านี้มาแล้ว แค่ไข้หวัดธรรมดาปัน ปัน ต้องผ่านไปได้นะครับ พ่อกับแม่และบรรดาญาติๆ ของปัน ปัน ทุกคนเป็นกำลังใจให้ปัน ปัน นะครับ

เจ้าชายหูกวาง

วันนี้พ่อขึ้นต้นว่า”เจ้าชายหูกวาง” ปัน ปัน อาจจะสงสัยว่าใครคือ”เจ้าชายหูกวาง” ที่มาของฉายานี้ได้มาจากตานงเป็นคนตั้งฉายาให้ปัน ปัน ยังงั้ยแห่ละครับ สืบเนื่องมาจาก ทุกๆวันตอนเย็นๆ หลังจากที่ปัน ปัน กินข้าวเสร็จสิ้น แล้วตานงก็อุ้มปัน ปัน ออกมานั่งเล่นนอกบ้านบริเวณ ด้านหน้าถนนหน้าบ้านยายทวดของ ปัน ปัน พอปัน ปัน ออกมานั่งที่ใต้ต้นหูกวาง ก็จะนั่งมองรถวิ่งไป วิ่งมา เพราะจะมีรถวิงไปมาตลอดเวลา แม้แต่คุณยายของปัน ปัน ก้จะชอบอุ้มปัน ปัน มานั่งที่นี่เหมือนกันครับ เลยเป็นที่มาของฉายา “เจ้าชายหูกวาง” ยังงั้ยแหละครับ

Page 1 of 6123456