น้องปัน ปัน เดินทางไกล

วันนี้น้องปัน ปัน ต้องเดินทางไกลเพื่อกลับต่างจังหวัด “นครราชสีมา” ครับ เพราะคุณตามารับตั้งแต่เมื่อวานนี้ คุณตาเดินทางมาหาหมอ แล้วก็เลยต่อมารับน้องปัน ปัน กลับโคราชครับ

น้องปัน ปัน เห็นคุณตาก็ดีใจครับวิ่งโชว์ใหญ่เลย แนะนำโน่น แนะนำนี้ทั้งๆ ที่น้องปัน ปัน ยังพูดไม่ชัดแต่ก็พยายามครับ เล่นเอาคนฟังต้องแปลศัพท์เอาเอง แถบเดาอีกตั้งหากครับ

สำหรับความผูกพันระหว่างพ่อแม่ลูก และระหว่างญาติๆ ของสังคมไทยไม่อาจที่จะแยกกันออกได้ครับ ด้วยพื้นฐานของสังคมบ้านเราแล้ว การมีน้ำใจ การแบ่งปันกัน และการเลี้ยงดู โดยเฉพาะน้องปัน ปัน ยังเป็นเด็กต้องมีคนคอยเลี้ยงดูอยู่

สิ่งหนึ่งที่เด็กๆ อย่างน้องปัน ปัน รับรู้ได้จากสัมผัสนั่นคือ “ความรัก” ครับ เพราะเขารับรู้ได้ด้วยเซนพิเศษ ที่มนุษย์ทุกคนต้องมี หรือแม้แต่สัตว์ต่างๆ ก็เช่นกัน ครอบครัวไหนมีเด็กๆ อยู่ในบ้านก็จะสนุกสนานคลื้นเครงครับ เพราะได้ยินเสียงหัวเราะ ดีใจ เสียวร้องไห้ บ้างในบางครั้งซึ่งเป็นเรื่องปกติขิงอารมณ์เด็กๆ คนที่เป็นพ่อ หรือ แม่ บ้างครั้งเหนื่อยแสนเหนื่อยครับ แต่ก็มีความสุขเพราะได้อยู่พร้อมหน้า พ่อแม่ลูก

นี่พอน้องปัน ปัน กลับถึงโคราชแล้ว พ่อปัน ปัน โทรฯ ไปคุยกับแม่น้องปัน ปัน เห็นบอกว่าตื่นเต้นใหญ่เลย ไม่ยอมนอนหลับ เพราะได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ ที่บ้านคุณยาย อย่างมากมาย เพราะอยู่ที่ระยองน้องปัน ปัน จะอยู่แต่ในบ้านครับ ไม่ค่อยออกไปไหน เพราะเด็กๆ ในหมู่บ้านมีน้อย และส่วนมากก็เข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว ซึ่งกว่าจะกลับมาจากโรงเรียนก็มือค่ำแล้วครับ

บรรยากาศบ้านที่ระยอง ตอนนี้ก็เงียบๆ ครับ เพราะพ่อปัน ปัน อยู่คนเดียวหลังจากที่น้องปัน ปัน กลับถึงโคราชแล้ว ซึ่งถามว่าเหงาไหม “เหงา” ครับ เพราะเคยได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงพูดจาต่างๆ ตามประสาของเด็ก แต่ก็คงไม่นานเพราะพ่อปัน ปัน ก็ต้องเดินทางกลับไปรับน้องปัน ปัน อยู่นี่ ก็ต้องประมาณ 1 อาทิตย์ หลังจากนี้ครับ

ช่วงนี้พ่อปัน ปัน เลยมีเวลาเยอะในการเล่น net เพราะลูกชายไม่มากวนครับ เรียกว่าได้อย่าง เสียอย่าง แต่ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไรหนัก เพราะ “คิดถึง” น้องปัน ปัน  ครับ

ความรัก และ ความผูกพัน

ถ้าจะพูดถึงเรื่องความรัก และ ความผูกพันธ์ แล้วพ่อปัน ปัน เชื่อว่าหลายๆ ท่านก็คงต้องประสบการณ์กันมาบ้างแล้ว และน้องปัน ปัน เองก็มีเช่นเดียวกันครับ ลองมาฟังเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของน้องปัน ปัน กันครับ

หลังจากที่น้องปัน ปัน มาอยู่กับ พ่อและแม่ได้ประมาณ 2 อาทิตย์ ทางคุณยาย และคุณตาของน้องปัน ปัน ก็เดินทางมารับน้องปัน ปัน กลับไปอยู่ที่โคราช น้องปัน ปัน ก็ดีใจสุดๆ เรียกได้ว่าวิ่งไปหาคนนั้นที คนนี้ที ก็ด้วยว่าไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน น้องปัน ปัน คงจะเหงาและคิดถึงเพื่อนๆ ที่บ้านคุณยายครับ

อยู่ที่บ้านยายน้องปัน ปัน จะถูกเลี้ยงดูหลายคนมาก และแต่ละคนก็ให้ความรักแก่น้องปัน ปัน เท่าๆ กัน ซึ่งน้องปัน ปัน ก็เป็นหลานยาย หลานตาของทุกๆ คนทำให้ระบบการสั่งสอน หรือการฝึกหัดน้องปัน ปัน ทำได้ยากมากขึ้นเพราะว่าเด็กๆ ไม่รู้จะเชื่อฟังใครดี

อยู่บ้านยายได้ประมาณ 1 อาทิตย์ก็ต้องเดินทางมาอยู่ระยองกับพ่อและแม่เช่นเคย พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน ก็ต้องเริ่มสอนและฝึกหัด ในทุกๆ เรื่องใหม่ทั้งหมด เพราะว่าเด็กๆ เมื่อไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมไหนๆ ก็จะพยายามปรับตัวให้เข้ากับสิ่งแวดล้อมนั้นๆ เพื่อความอยู่รอด และที่สำคัญเด็กเค้าจะรู้ได้ว่า “ใครที่รักเค้า” และตามใจเค้ามากที่สุด ซึ่งเป็นเรื่องปกติของคนครับ

เมื่อมาอยู่ที่ระยองน้องปัน ปัน จะไม่ค่อยได้ออกไปไหนนอกบ้าน เพราะในหมู่บ้านไม่ค่อยมีเด็กๆ มาวิ่งเล่น ก็จะอยู่กัน 3 คน พ่อแม่ลูกเป็นส่วนใหญ่ นอกจากในบ้างครั้งที่จะพาน้องปัน ปัน ออกไปเที่ยวบ้าง โดยส่วนใหญ่พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน จะยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเสียมากกว่าครับ ซึ่งก็ทั้งสนุกและเหนี่อยครับ

คุณย่าของน้องปัน ปัน เคยพูดกับพ่อปัน ปัน ว่า “พ่อแม่รักลูกตัวเองแค่ 1 บาท แต่รักหลาน 1.50บาท (หนึ่งบาทห้าสิบสตางค์)” พ่อปัน ปัน เพิ่งมารู้ความหมายของมันหลังจากที่มีน้องปัน ปัน ครับ ซึ่งพ่อปัน ปัน ว่าคงจะเกิดขึ้นกับทุกๆ ครอบครัวเลยก็ว่าได้ ที่เป็นครอบครัวแบบไทยๆ ครับ