<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>BLOGPUN.COM : บล็อกปัน ปัน , บันทึกเรื่องลูก , บล็อกบันทึกความรัก &#187; คิดให้เหมือนเด็ก</title>
	<atom:link href="http://www.blogpun.com/archives/tag/%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b8%b7%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b9%80%e0%b8%94%e0%b9%87%e0%b8%81/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.blogpun.com</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sun, 05 Feb 2012 19:00:52 +0000</lastBuildDate>
	<language>en</language>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3.1</generator>
		<item>
		<title>คิดแบบเด็กๆ</title>
		<link>http://www.blogpun.com/archives/1009?utm_source=rss&#038;utm_medium=rss&#038;utm_campaign=think</link>
		<comments>http://www.blogpun.com/archives/1009#comments</comments>
		<pubDate>Sat, 16 Jan 2010 22:35:06 +0000</pubDate>
		<dc:creator>พ่อปัน ปัน</dc:creator>
				<category><![CDATA[บันทึก (Story)]]></category>
		<category><![CDATA[ความคิดของเด็ก]]></category>
		<category><![CDATA[ความคิดดีๆ]]></category>
		<category><![CDATA[คิดแบบเด็กๆ]]></category>
		<category><![CDATA[คิดให้เหมือนเด็ก]]></category>
		<category><![CDATA[สมองเด็กๆ]]></category>
		<category><![CDATA[อ่านความคิดเด็ก]]></category>
		<category><![CDATA[เรื่องของเด็ก]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://www.blogpun.com/?p=1009</guid>
		<description><![CDATA[เรื่องนี้แม่ของน้องปัน ปัน  ได้เคยเล่าให้พ่อปัน ปัน ฟังครับ ซึ่งเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับครอบครัวหนึ่ง แล้วครอบครัวนี้ได้นำมาถ่ายทอดเป็นหนังสือออกมาเพื่อแบ่งปัน ความรู้สึกดีๆ ออกมา ส่วนหนังสือชื่อว่าอะไรนั้นพ่อปัน ปัน จำชื่อไม่ได้ครับ  เริ่มเรื่องเลยดีกว่า ครอบครัวหนึ่งได้พาลูกน้อยไปเดินเที่ยวที่ไหนสักแห่งหนึ่ง ด้วยความที่ คุณพ่อซึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว เห็นลูกของตนเองเดินอยู่รั้งท้ายเลย จึงแกล้งบอกลูกว่า “ลูกครับก้าวเท้าเดินเร็วๆ ซิครับจะได้ทันพ่อ” ลูกน้อยซึ่งยังเป็นเด็กอยู่ (วัยอาจจะใกล้เคียงกับน้องปัน ปัน  )  จึงพูดออกไปตามภาษาเด็กว่า  “ก็นู๋ยังตัวเล็กอยู่นี่ จะก้าวเท้าให้เร็ว เหมือนกับผู้ใหญ่ได้อย่างไรกัน&#8221; จากคำพูดนั้นคุณพ่อของนู๋น้อยคนนั้นเลยเก็บมาคิด และลองพยายามทำตัวเองให้เหมือนเด็กๆ โดยการเริ่มจากการก้าวเท้าในระยะสั้นๆ และเดินช้าๆ ให้เหมือนเด็ก พอเดินไปได้สักระยะหนึ่งคุณพ่อท่านนี้เริ่มรู้สึกว่า มันเหนี่อยจริงๆ นะ แล้วเมื่อไรมันจะถึงจุดหมายเสียที่  คุณพ่อท่านนี้เลยเข้าใจในตัวของเด็กน้อยคนนั้น ซึ่งก็คือลูกของตัวเองนั่นเอง  ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ที่แม่ของน้องปัน ปัน เล่าให้ผมฟัง เพียงแต่บางเหตุการณ์ผมจำไม่ได้หมดครับ  ซึ่งผมได้ฟังแล้วก็เลยย้อนกลับมามองตัวเองเหมือนกัน  เพราะบางครั้งน้องปัน ปัน ก็ไม่ยอมเดินจะให้แต่พ่อหรือว่าแม่อุ้มอย่างเดียวเลย  ซึ่งน้องปัน ปัน ก็คงมีเหตุผลเช่นเดียวกันเพียงแต่น้องปัน ปัน ยังสื่อสารกับพ่อและแม่ให้เข้าใจไม่ได้เท่านั้นเอง  ที่พ่อปัน ปัน เก็บเรื่องนี้มาเขียนก็เพื่ออยากจะบอกว่า [...]]]></description>
		<wfw:commentRss>http://www.blogpun.com/archives/1009/feed</wfw:commentRss>
		<slash:comments>5</slash:comments>
		</item>
	</channel>
</rss>

