น้องปัน ปัน เดินทางไกล

วันนี้น้องปัน ปัน ต้องเดินทางไกลเพื่อกลับต่างจังหวัด “นครราชสีมา” ครับ เพราะคุณตามารับตั้งแต่เมื่อวานนี้ คุณตาเดินทางมาหาหมอ แล้วก็เลยต่อมารับน้องปัน ปัน กลับโคราชครับ

น้องปัน ปัน เห็นคุณตาก็ดีใจครับวิ่งโชว์ใหญ่เลย แนะนำโน่น แนะนำนี้ทั้งๆ ที่น้องปัน ปัน ยังพูดไม่ชัดแต่ก็พยายามครับ เล่นเอาคนฟังต้องแปลศัพท์เอาเอง แถบเดาอีกตั้งหากครับ

สำหรับความผูกพันระหว่างพ่อแม่ลูก และระหว่างญาติๆ ของสังคมไทยไม่อาจที่จะแยกกันออกได้ครับ ด้วยพื้นฐานของสังคมบ้านเราแล้ว การมีน้ำใจ การแบ่งปันกัน และการเลี้ยงดู โดยเฉพาะน้องปัน ปัน ยังเป็นเด็กต้องมีคนคอยเลี้ยงดูอยู่

สิ่งหนึ่งที่เด็กๆ อย่างน้องปัน ปัน รับรู้ได้จากสัมผัสนั่นคือ “ความรัก” ครับ เพราะเขารับรู้ได้ด้วยเซนพิเศษ ที่มนุษย์ทุกคนต้องมี หรือแม้แต่สัตว์ต่างๆ ก็เช่นกัน ครอบครัวไหนมีเด็กๆ อยู่ในบ้านก็จะสนุกสนานคลื้นเครงครับ เพราะได้ยินเสียงหัวเราะ ดีใจ เสียวร้องไห้ บ้างในบางครั้งซึ่งเป็นเรื่องปกติขิงอารมณ์เด็กๆ คนที่เป็นพ่อ หรือ แม่ บ้างครั้งเหนื่อยแสนเหนื่อยครับ แต่ก็มีความสุขเพราะได้อยู่พร้อมหน้า พ่อแม่ลูก

นี่พอน้องปัน ปัน กลับถึงโคราชแล้ว พ่อปัน ปัน โทรฯ ไปคุยกับแม่น้องปัน ปัน เห็นบอกว่าตื่นเต้นใหญ่เลย ไม่ยอมนอนหลับ เพราะได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ ที่บ้านคุณยาย อย่างมากมาย เพราะอยู่ที่ระยองน้องปัน ปัน จะอยู่แต่ในบ้านครับ ไม่ค่อยออกไปไหน เพราะเด็กๆ ในหมู่บ้านมีน้อย และส่วนมากก็เข้าโรงเรียนกันหมดแล้ว ซึ่งกว่าจะกลับมาจากโรงเรียนก็มือค่ำแล้วครับ

บรรยากาศบ้านที่ระยอง ตอนนี้ก็เงียบๆ ครับ เพราะพ่อปัน ปัน อยู่คนเดียวหลังจากที่น้องปัน ปัน กลับถึงโคราชแล้ว ซึ่งถามว่าเหงาไหม “เหงา” ครับ เพราะเคยได้ยินเสียงหัวเราะ เสียงพูดจาต่างๆ ตามประสาของเด็ก แต่ก็คงไม่นานเพราะพ่อปัน ปัน ก็ต้องเดินทางกลับไปรับน้องปัน ปัน อยู่นี่ ก็ต้องประมาณ 1 อาทิตย์ หลังจากนี้ครับ

ช่วงนี้พ่อปัน ปัน เลยมีเวลาเยอะในการเล่น net เพราะลูกชายไม่มากวนครับ เรียกว่าได้อย่าง เสียอย่าง แต่ก็ไม่ค่อยชอบเท่าไรหนัก เพราะ “คิดถึง” น้องปัน ปัน  ครับ