คำแรก
สำหรับคนที่เป็นพ่อ เป็น แม่ สิ่งที่เป็นอะไรเกี่ยวกับลูกมักจะจดจำได้ดีเสมอๆ ครับ พ่อปัน ปัน ก็เป็นเหมือนกับพ่อแม่ทั้งหลายนั้นครับ วันนี้เลยมาเขียนเรื่อง “ปลา” ครับซึ่งคำนี้มีที่มาที่ไปอย่างไรลองติดตามอ่านดูนะครับ
ใช้แล้วครับ “ปลา” เป็นคำแรกที่น้องปัน ปัน ออกเสียงได้ชัดเจนมากพ่อปัน ปัน เลยนึกย้อนไปถึงว่าทำลูกชายตัวเองถึงพูดได้คำแรกเป็น “ปลา” โดยวิเคราะห์กับแม่ของปัน ปัน ถึงที่มาของคำแรกที่น้องปัน ปัน พูดได้
ปัจจัยแรกเลยครับที่บ้านคุณยายของปัน ปัน มีบ่อปลาสวยงาม ที่คุณตานงสร้างไว้เลี้ยงปลาประเภท ปลาเงิน ปลาทอง ปลาสอดต่างๆ ซึ่งน้องปัน ปัน จะชอบพาเพื่อนๆ ที่เป็นรุ่นพี่วิ่งไปดูอยู่เป็นประจำๆ บางที่ถ้าคนเลี้ยงเผลอน้องปัน ปัน ก็จะเอามือลงไปจับปลาหรือไม่ก็ตีน้ำในบ่อปลาเล่น เป็นที่สนุกสนานเลยครับ และถ้าน้องปัน ปัน กำลังร้องไห้ไม่ว่าสาเหตุใดก็แล้วแต่ถ้าอุ้มมาที่บ่อปลา หรือพาไปดูปลาที่ไหนก็ได้ ก็จะหยุดร้องแบบทันที่ ทันใดเลยครับ เรียกได้ว่าเป็นยาแก้ร้องไห้ได้อย่างดีครับ
ปัจจัยที่สองจะอยู่ใกล้กันกับบ่อปลาที่คุณตาสร้างครับ เป็นด้านหลังบ้านคุณยายจะมีคลองน้ำไหลผ่าน ซึ่งน้ำนี้เมื่อก่อนเค้าจะปล่อยออกมาจาก “เขื่อนมะขามเฒ่า หรือไม่ก็เขื่อนคนชุม” ครับเช่นเคยครับน้องปัน ปัน จะชอบให้อุ้มมาดูปลาที่นี่และจะชอบดูอยู่เป็นเวลานานๆ วิ่งไปวิ่งมาที่สะพาน พ่อปัน ปัน และแม่ปัน ปัน ก็ต้องคอยระวังไม่ให้ตกน้ำไปเพราะน้องปัน ปัน จะชอบปีนที่กันสะพานกันตก ก็น้องปัน ปัน เป็นเด็กผู้ชายจะชอบอะไรที่โลดโผนมาก ต้องได้ปีนป่ายไปทั่วถึงจะมีความสุข
ปัจจัยที่สามและที่สี่พ่อปัน ปัน สรุปเป็นอันเดียวกันเลยครับคือว่าช่วงที่น้องปัน ปัน มาเที่ยวระยอง พ่อปัน ปัน ได้พาปัน ปัน ไปเที่ยวที่ Rayong Aquarium ซึ่งที่นี่เป็นสถานที่จัดแสดงพันธุ์ปลาทะเลชนิดต่างๆ และสัตว์ทะเลของจังหวัดระยองครับ น้องปัน ปัน ได้มาเห็นปลาชนิดต่างๆ ก็ตื่นตาตื่นใจใหญ่เลยวิ่งไปวิ่งมาเพราะบ่อปลามันใหญ่กว่าบ่อที่บ้านคุณตาตั้งเยอะ อีกสถานที่หนึ่งซึ่งไม่กล่าวถึงไม่ได้ก็ที่นี่ Under Water World ที่พัทยาครับทั้งสองแห่งก็จะจัดแสดงปลาชนิดต่างๆ กันน้องปัน ปัน ก็จะวิ่งดูปลาอย่างเดียวเลยครับ
Tags:รองเท้า
ใกล้จะถึงวันพ่อแล้วนะครับ สำหรับน้องปัน ปัน ยังเล็กคงยังไม่รู้ความหมายของวันพ่อ แต่จะมีความผูกพันธุ์มากกว่า เพราะเวลาพ่อปัน ปัน กลับบ้านไปเจอน้องปัน ปัน ก็จะไม่ยอมให้ออกไปไหนเลยต้องให้พ่อเฝ้าตลอดเวลา กลัวว่าพ่อจะหนีหายไปอีก เพราะว่านานๆ กว่าจะได้เจอพ่อสักที
วันนี้นำเรื่องรองเท้าของน้องปัน ปัน มาเขียนครับ ซึ่งมันไม่ใช่รองเท้าคู่แรกที่ปัน ปัน ได้สวมใส่ แต่มันก็มีความหมายนะครับ เพราะเป็นรองเท้าที่พ่อ กับ แม่ปัน ปัน ไปเลือกซื้อมาให้น้องปัน ปัน ได้สวมใส่ครับ ซึ่งกว่าจะเลือกได้ก็ใช้เวลานานพอสมครว เพราะต้องเถียงกัน 2 คนระหว่างพ่อ กับ แม่ปัน ปัน ว่าคู่นี้จะสวยหรือเปล่า
สำหรับรองเท้าคู่สีแดงพ่อปัน ปัน เลือกให้น้องปัน ปัน ครับ กว่าจะเลือกได้ก็นานพอสมครวครับ เพราะประเภทว่ารักพี่ เสียดายน้องอะไรประมาณนี้ สำหรับเรื่องรองเท้าปัน ปัน นั้นช่วงแรกๆ ปัน ปัน จะไม่ชอบใส่รองเท้าเลยเพราะอาจจะเดินไม่ค่อยสะดวกก็ได้ เวลาใส่รองเท้าที่หนึ่งต้องปล้ำกันยกใหญ่เลยเชี่ยวครับ แต่ก็ต้องยอมใส่ ถ้าพูดถึงเรื่องของรองเท้าเด็ก ค่อนข้างจะหาซื้อยากพอสมครว (รองเท้าเด็กผู้ชาย)ในวัยใกล้เคียงกับน้องปัน ปัน ซึ่งส่วนมากจะเป็นรองเท้าของเด็กผู้หญิงเสียส่วนมากครับ
รองเท้าอีกคู่เป็นของแม่ปัน ปัน ที่เลือกให้ปัน ปัน เป็นรองเท้าที่เย็บจากหนัง ซึ่งก่อนหน้านั้นน้องปัน ปัน เคยมีรองเท้าลักษณะนี้แล้ว 1 คู่ครับเพราะรองเท้าที่ปัน ปัน จะชอบใส่เป็นพิเศษ อาจจะเพราะมีน้ำหนักเบา แล้วก็เดินคล่อง วิ่งสบายอีกตั้งหาก ปัน ปัน เลยชอบเป็นพิเศษครับ
สำหรับท่านใดที่ยังไม่มีลูกก็ยังไม่อาจจะรู้ถึงความห่วงใยที่พ่อ และ แม่ที่มีต่อลูกทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้พร้อมที่จะมอบให้กับลูก รองเท้าที่พ่อปัน ปัน เขียนก็เป็นเพียงส่วนน้อยๆ ที่อยากเก็บบันทึกไว้ใน บล็อกปัน ปัน ซึ่งก็คงจะเหมือนกับพ่อ และแม่อีกหลายๆ ท่านที่มีลูกเล็กๆ ที่อยากจะเก็บบันทึกความทรงจำดีๆ ไว้ให้ลูกชาย ซึ่งคงอีกไม่กี่ปีก็จะพ้นเลยวัยที่น่ารัก หรือไรเดียงสาไปแล้วครับ
