โคราช-ระยอง

 

วันนี้ที่น้องปัน ปัน ต้องเดินทางมาระยอง เพื่อมาอยู่ที่บ้านพ่อของน้องปัน ปัน แบบเต็มตัว สำหรับจุเริ่มต้นของการเดินทางอยู่ที่ “วัดภูเขาลาด จังหวัดนครราชสีมา” ซึ่งเป็นวัดประจำหมู่บ้านของบ้านคุณยายน้องปัน ปัน ซึ่งพ่อปัน ปัน ได้ลองสอบถาม “พี่กู” ก็ได้เส้นทางโดยประมาณตามที่พี่แกบอกได้ใกล้เคียงที่สุดครับ แต่จริงแล้วพ่อปัน ปัน ก็ขับรถกลับบ่อยเหมือนกัน ระยะทางก็ไม่หนีกันมากครับ

ก่อนการเดินทางจากโคราชตามประเพณีของคนไทยก็ต้องไปบอกลาญาติๆ ทั้งหลาย ซึ่งมันก็เป็นบรรยากาศแบบเหงาๆ เพราะทั้งคุณยาย และคุณตาก็ต้องคิดถึงหลานเป็นเรื่องธรรมดา แต่คนที่เป็นพ่อและแม่ก็ต้องใจแข็งเพื่อที่จะต้องนำน้องปัน ปัน มาเลี้ยงเอง และถ้าคุณยายหรือตาคิดถึงก็เดินทางมาหาน้องปัน ปัน ได้ครับ

สำหรับตัวน้องปัน ปัน เองก็คงยังไม่รู้สึกอะไรเพราะว่าได้อยู่กับพ่อแม่ที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน ตอนนั่งอยู่ในรถก็สนุกสนานดีครับเพราะเล่นในรถตลอด ไม่มีอาการของการคิดถึงใครๆทั้งสิ้น คงนึกเพียงว่าคงมาเที่ยวเดี๋ยวก็คงได้กลับไปหาคุณยาย และคุณตาอีก

ระยะทางจากบ้านน้องปัน ปัน มาระยองก็ประมาณ 320-330 กิโลเมตรครับใช้เวลาขับรถประมาณ 4-5 ชม. เลยที่เดียว เรา 3 คนออกเดินทางกันประมาณ 10.00น. มาถึงระยองประมาณ 14.30น. รถบนท้องถนนก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไร เพราะเป็นวันทำงานกันครับ

หลังจากมาถึงระยองกันแล้วน้องปัน ปัน ก็วิ่งสำรวจบ้านพ่อตามเรื่อง เพราะถึงจะคุ้นๆ ตาบ้างแต่ก็นานๆจะมาเที่ยวสักทีก็เลยวิ่งสำรวจก่อนเลย ส่วนแม่ของน้องปัน ปัน ก็เตรียมทำอาหารเย็นให้น้องปัน ปัน ทานครับ อาหารที่แม่น้องปัน ปัน ทำวันนี้ก็มี “ต้มจืดเต้าหู้ใส่หมูสับ” และ “ผัดกระหล่ำปลีใส่ไส้กรอก” ก็เรากินกันแค่ 2 คนนี่ครับก็เลยไม่ได้ทำอะไรมากมาย

น้องปัน ปัน เริ่มมาออกฤทธิ์เอาตอนเย็นๆ นี่เองครับ ก็คงเป็นอารมณ์ของเด็กๆ ที่เหงาๆ ครับเพราะยังไม่มีเพื่อนเล่นเลย แต่ถ้าอยู่ที่บ้านยายเพื่อนก็จะเยอะจึงเล่นกันแบบสนุกสนานซึ่งกว่าจะได้นอนก็ตกประมาณ 3 ทุ่มได้ แต่พอมาที่บ้านพ่อปัน ปัน ไม่มีเพื่อนๆ เลยเหงาๆ และไม่ยอมให้พ่อและแม่ห่างไปไหนเลยคงกลัวว่าจะหนี

ความเศร้าและสงสารลูกเลยมาตกอยู่ที่พ่อและแม่ของน้องปัน ปัน เพราะน้องปัน ปัน ร้องจนเหนี่อยแล้วก็หลับไปเลย ร้องเรียกตาบ้างเรียกยายบ้าง ซึ่งก็คงเหงาๆ ซึ่งเป็นอารมณ์ของเด็กๆ แต่พ่อปัน ปัน เชื่อว่าน้องปัน ปัน ก็คงต้องใช้เวลาในการปรับตัวอีกสักระยะหนึ่งในการอยู่ที่บ้านที่ระยอง เพราะอย่างไรเสียก็ต้องเจอเหตุการณ์อย่างนี้อยู่แล้วไม่ช้าก็เร็ว เดียวพอปรับตัวได้ก็จะค่อยๆ ลืมและจดจำสิ่งใหม่ๆ เข้ามาแทนที ซึ่งพ่อปัน ปัน ว่าก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร สำหรับเด็กในวัยขนาดของน้องปัน ปัน ครับ