เจ็บขา

วันนี้พ่อปัน ปัน โทรศัพท์คุญกับแม่ปัน ปัน ถึงเรื่องอาการป่วยของน้องปัน ปัน เพราะน้องปัน ปัน ตัวร้อนมาประมาณ 2 วันแล้ว ไปหาหมอรอบแรกคุณหมอก็ให้ยาลดไข้ทั่วไป และยาแก้แพ้อากาศ และยาฆ่าเชื้อให้มาทาน แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น หมอนัดดูอาการอีก 2-3 วัน

วันนี้แม่น้องปัน ปัน เลยพาน้องปัน ปัน ไปหาหมอรอบที่ 2 เที่ยวนี้หมอให้ยาแกอับเสบมาทาน พร้อมกับยาลดไข้ สืบเนื่องมาจาก น้องปัน ปัน ก่อนที่จะไม่สบายได้ไปกระโดด เล่นตามที่ต่างๆ ตามนิสัยของเด็กผู้ชายทั่วๆ ไป ทำให้เกิดอาการ “อับเสบ” ที่กล้าเนื้อขาและส่งผลทำให้เกิดเป็นไข้ตัวร้อนตามมาครับ

เด็กก็คือเด็กครับ ไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมต้องเจ็บขาด้วย ถึงแม้ขาเจ็บแต่ก็ยังอยากจะเดินไปเล่นกับเพื่อนๆ รุ่นพี่ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังเป็นไข้ด้วย และนี่ บริเวณหมู่บ้านของยายน้องปัน ปัน ก็มีไข้เลือดออกระบาดด้วย เพราะบ้านยายปัน ปัน ด้านหลังบ้านเป็น “สวนหมาก” และ “สวนมะปราง” เก่าครับ เรื่องยุงก็ไม่ต้องพูดถึงครับ โดยเฉพาะช่วงเย็นๆ

สิ่งที่เหมือนๆ กันอย่างหนึ่งระหว่างเด็กๆ และผู้ใหญ่ที่ป่วยเป็นไขคือ จะเบื่ออาหาร หิวน้ำเย็นๆ อารมณ์หงุดหงิด อยากที่จะนอน (อาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทานก็ได้) และอื่นๆ น้องปัน ปัน ก็เช่นเดียวกันครับถ้าตัวร้อนมาๆ ก็จะร้องไห้กวน นอนกระชับกระส่าย ร้องงอแง จนบางครั้งต้องนอนซบอกแม่ น้องปัน ปัน ถึงจะนอนหลับไปได้

สำหรับคนที่เป็นพ่อเป็นแม่ถ้าเมื่อไรลูกไม่สบายหรือป่วย ก็ต้องเป็นกังวนและเป็นห่วงลูกครับ เพราะเด็กยังบอกไม่ได้ว่าเจ็บป่วยที่ไหน หรือว่าอาการเป็นอย่างอย่างเดียวที่ทำได้คือ “การร้องไห้” ครับ พ่อและแม่ต้องช่วยกันสังเกตุให้ดีครับ เพราะใกล้ชิดกับลูกมากที่สุด แม้แต่หมอเองก็จะรักษาตามอาการที่เจอครับ หมอก็ยังต้องมาถามพ่อและแม่ว่าลูกมีอาการอย่างนั้น อย่างนี้หรือเปล่า อันนี้สำคัญที่เดียวครับ